Historia Judo

HISTORIA JUDO

Pojawienie się judo na  świecie:

Pierwszymi uczniami Kodokanu byli: Tomito, Higashi i Saigo   Nakajima. W latach 1889-1892 zaczęto rozgrywać walki między szkołami   w Tokio i w Kioto. Uczniami, którzy pierwsi wysławili Kodokan, byli   Shiro Saigo, Yoaoshi Yamashita i OniekYokoyama. 

W tym okresie judo dzięki emigrantom przeniknęło do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, a stamtąd do Europy. W latach 1893-1900 nastąpił   żywiołowy rozwój judo w Japonii. Wprowadzono je do programów wychowania fizycznego szkół wszystkich typów i na nim zbudowano system narodowego wychowania fizycznego.

W latach 1900-1 932 judo coraz bardziej zaczęło się rozwijać poza Japonią. Dzięki wydanej i przetłumaczonej przez siebie książce pt. Judo Kano (1902) Higashi Spopularyzował judo w Stanach Zjednoczonych. Następnie w 1905.r. przetłumaczyli ją Niemcy, a po nich Francuzi. We Francji pierwszy klub judo powstał w Paryżu w 1905 r. Jednak najszybciej bo w 1895 r. judo dotarło do Angli, a już w 1918 powstał w Londynie Budokai - pierwszy amatorski klub judo w Europie założony przez G. Koizumi (siódmy dan). We Francji Mikonosuke Kawaishi (siódmy dan)   stworzył własny system judo, który przystosował dla Europejczyków.   Profesor Jigoro Kano, który był już w podeszłym wieku odwiedził wszystkie kluby powstałe zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie.

Podczas II wojny światowej rozwój judo ze zrozumiałych względów   uległ zahamowaniu, chociaż w niektórych armiach alianckich wprowadzono judo jako element szkolenia bojowego. W 1948 r. powstała Europejska Federacja Judo, do której przystąpiło początkowo 14, a po 10 latach (1958 r.) już 18 państw.

Pierwsze mistrzostwa Europy, zorganizowano w 1951 r. natomiast pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Tokio w 1956 r. Pierwszym mistrzem świata został oczywiście Japończyk Yoshijaki Matsui (szósty dan) przed Uniwersy Tendy Yoshimatsu (siódmy dan), również Japończyk, Geesinkiem (trzeci dan) z Holandii i Henryk Courtine (trzeci dan) z Francji. Drugie mistrzostwa świata odbyły się dwa lata później 30 listopada 1958 r. (w Tokio) Tytuł mistrza świata zdobył Koji Sone (piąty dan) przed Akjio Kaminage (czwarty dan) i Yasmiru Yamashiki (szósty dan), wszyscy z Japonii, oraz Bernard Parisetem (czwarty dan) z Francji. Trzecie mistrzostwa świata odbyły się już nie w Japoni lecz w Paryżu, gdzie tym razem zwycięzcą został zawodnik spoza japońskiego kręgu, co było oczywiście ogromną sensacją. Mistrzem świata został 27 letni Holender z Utrechtu Anton Geesing, który posiadał imponujące warunki fizyczne. Teoretycy judo wcześniej uważali, że w tej dyscyplinie ciężar ciała i siła nie odgrywają zasadniczej roli, lecz technika, która pozwalała zwyciężyć silniejszych i cięższych.   Holender coraz bardziej zbliżał się do celu, swoje starty na arenie międzynarodowej rozpoczął w 1952 r., zdobywając 15- krotnie tytuł   mistrza Europy, a w 1961 r. w paryskiej sali Pierre de Coubertina wywalczył bezapelacyjnie tytuł mistrza świata, pokonując kolejno trzech Japończyków uczestniczących w mistrzostwach ( Koji Sone, Akio Kogę i Akio Kaminage). Czwarte   mistrzostwa świata były jednocześnie turniejem olimpijskim na Igrzyskach w Tokio w 1964 roku. Wtedy to judo znalazło się w gronie dyscyplin olimpijskich. Zawody rozgrywały się już w trzech kategoriach wagowych: do 68 kg. od 68 do 80 kg. i powyżej 80 kg. Przeprowadzono też turniej w tzw. kategorii absolutnej, tzn. , że startować mogli zawodnicy dowolnej   wagi. Minęło jednak wiele lat zanim zawodnicy ze Stanów Zjednoczonych i Europy (oczywiście poza Geesinkiem), a także Polacy mogli dorównać   japońskim mistrzom.

Judo w Polsce:

Początki judo w Polsce, związane są z rozwojem ju-jutsu. Już w latach trzydziestych pewne elementy ju-jutsu zostały wprowadzone do programu Akademii Wojskowych oraz do szkolenia polskiej policji państwowej. W 1947 r. z inicjatywy kierownika szkolenia praktycznego Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, Mariana Skierczyńskiego,  ju-jutsu i samoobronę wprowadzono do obowiązującego w tej uczelni programu. Do Polski zaczęła docierać wiedza o nowej sztuce walki opracowanej przez Japończyka Jigoro Kano zwanej Judo-Kodokan. W 1949 r. przy Akademii Wychowania Fizycznego   w Warszawie powstała pierwsza sekcja judo, której twórcami byli Czesław Borejsza i Tadeusz Kochanowski. 23 maja 1954 roku w Warszawie odbyły się pierwsze zawody judo pomiędzy drużynami: Gwardii i AZS-Akademii Wychowania Fizycznego. W 1957 roku w Łodzi, gdzie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa kraju narodził się Polski Związek Judo. W tym samym roku w Gdyni odbyło się pierwsze międzynarodowe spotkanie z zespołem (wówczas) NRD, gdzie min. w polskiej reprezentacji wystąpił Ryszard Zaniewa i Kazimierz Jaremczuk (zwyciężyli Niemcy 11:1).   14 października 1957 roku Polski Związek Judo został zatwierdzony przez GKKFSiT, a rok później stał się członkiem Europejskiej Unii  Judo. W latach sześćdziesiątych stopniowo powstawała coraz większa ilość sekcji judo przy klubach sportowych. Przed Mistrzostwami Europy w Genewie do Polski przyjechał pierwszy trener z ojczyzny judo - Maso Watanabe. To dzięki jego pomocy szkoleniowej w 1963 r. na Mistrzostwach Europy w Genewie zdobyliśmy pierwszy w historii polskiego judo medal, był to medal brązowy, a zdobył go Jan Okrój. Następny brązowy medal zdobył Kazimierz Jaremczak na ME w 1965 r. W Polsce pionierski okres charakteryzował się wysokim poziomem w wadze lekkiej. W tym czasie Czesław Kur, zdobył dwukrotnie brązowy medal, a Czesław Łaksa   pierwszy srebrny medal na ME.

Okres ten był bardzo znaczący w rozwoju polskiego judo, nazwano go Skokiem Tomity, i tu równorzędną rolę odegrało dwóch trenerów: Hiromi Tomita (5 dan), który przez wiele lat pracował z polskimi zawodnikami oraz wieloletni trener kadry   narodowej Waldemar Sikorski, który potrafił znakomicie połączyć swoje doświadczenie z gimnastyki sportowej z metodami szkolenia i znakomitą technikę Tomity. Ta polsko-japońska unia zaowocowała szybko sukcesami naszych zawodników, stała się rodzajem bazy szkoleniowej kolejnych zdobywców sportowych sukcesów.

W 1972 roku w Monachium Antoni Zajkowski   zdobył dla Polski pierwszy srebrny medal olimpijski. Następne medale   zdobyliśmy w Montrealu (1976 r.) przez Mariana Tałaja - brąz w 1980 r. na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie również brązowy medal wywalczył Janusz Pawłowski. W kronikach światowego i europejskiego judo zapisało się wiele nazwisk polskich judoków, którzy odnieśli sukcesy na Mistrzostwach Świata i Mistrzostwach Europy min. Antoni Zajkowski, Antoni Rejter,   Marian Tałaj, Edward Alkśnin, Zbigniew Bielawski, Adam Adamczyk, Janusz Pawłowski. Filarem polskiej szkoły judo stał się trener kadry narodowej  Ryszard Zieniawa zwany powszechnie Mistrzem. Jego podopieczni zdobyli ponad 30 medali na Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy i Igrzyskach Olimpijskich.

W latach siedemdziesiątych do głosu doszyły również panie. Ich sukcesy są tym bardziej godne podziwu, że jako kobiety musiały przecierać całkiem nowe szlaki. Pierwszy zespół reprezentacji pań powierzono Jackowi Skubisie. Już 1984 r. w Wiedniu na Mistrzostwach Świata Joanna Majdan zdobyła pierwszy żeński medal - brąz, dalej w 1986 r. (Maastricht) Maria Gontowicz-Szałas i Bogusława Olechowicz (Essen 1987 r.), w 19985 r. na Mistrzostwach Europy Polki zdobyły 1 złoty i trzy brązowe medale, a w Hamilton tytuł Mistrzyni Świata zdobyła Beata Maksymow. Kobiece judo zaczęło bardzo szybko się rozwijać, po pierwszych Mistrzostwach Świata w 1980 r. w Nowym Jorku (od 1986r. obywały się razem z zawodnikami męskimi), a do programu olimpijskiego   zostało wpisane w 1992r. Praca zawodniczek i zawodników, trenerów   i działaczy przyniosła plon w postaci dynamicznego rozwoju judo w Polsce i całej listy pięknych osiągnięć sportowych.

W 1993 roku Beata Maksymow i Rafał Kułacki zdobyli tytuły Mistrzów Świata. Później Polacy wielokrotnie zdobywali medale różnego rodzaju mistrzostwach Judo organizowanych w kraju i za granicą.

W 1994 roku na Mistrzostwach Europy w Gdańsku Polacy zdobyli aż 6 medali! Do grona zwycięzców i medalistów należeli: Paweł Nastula, Rafał Kubacki, Beata Maksymow, Jarosław Lewak, Larysa Ewa Krauze. Kolejne trofea to medale Mistrzostw Świata w 1995 roku Pawła Nastuli, Anety Szczepańskiej i Małgorzaty Roszkowskiej. Pamiętną kartę historii polskiego judo uświetniły dwa olimpijskie medale z IO w Atlancie 1996 roku: złoto Pawła Nastuli i srebro Anety Szczepańskiej.

Drużynowy Mistrz Polski

Zostań Mistrzem Olimpijskim

Honorujemy

Copyright © 2009 - 2012, Akademia Juddo Poznań | Wdrożenie: Projektowanie stron nemez IT
click here